Ups and downs

De laatste week heb ik - voor het eerst - last gehad van downs. Raar maar waar, het mooie weer (dat we af en toe hadden) zat er voor een stuk tussen. Eigenlijk voelde ik me triest en opstandig tegelijk, bij het idee dat dit één van m'n laatste lentes zou kunnen zijn. Gelukkig kregen de ups al gauw de overhand. Ik heb enorm genoten van het concert van Katerina Tsirisou, van de wandelingen door Antwerpen en in de Zeeuws-Vlaamse polders. Jullie lieve reacties maken me ook ontzettend blij, net als de lieve mailtjes die ik van de ex-collega's uit Kreta krijg.
Vandaag heb alweer chemo gehad. Ook dit keer was het bloedbeeld beter, en m'n lever is enkel nog in het midden opgezwollen. Nog enkele chemo's en er volgt een nieuwe evaluatie met een Pet-scan. Hopelijk ben ik dan een tijdje chemovrij, want ik zou dolgraag naar Kreta gaan. Vrienden opzoeken, genieten van de zonsopgang en -ondergang en alles wat daar tussen ligt. En ... de Ida beklimmen, om de grote goden te danken dat ik positief op de chemo reageer. Voorlopig leef ik echter van dag tot dag, gedraag me als niet-ziek, en ben dankbaar voor de steun die ik van de mensen om me heen én van jullie krijg.
Liefs,
@nne

Even ...

... een update. De afgelopen anderhalve week was ... nou ja, heel gevarieerd. Natuurlijk de chemo, die zonder al te veel problemen verliep. Misselijk ben ik niet, ik heb eerder het gevoel dat ik een schranspartij achter de rug heb (ook al is dat helemaal niet het geval). Wel vervelend zijn de bloedneuzen. Zowel de Avastine als de Fraxodi die ik dagelijks moet inspuiten, werken immers bloedverdunnend. Ik zal trouwens blij zijn wanneer ik met het laatste geneesmiddel kan stoppen. Mijn buik begint immers meer en meer op een speldenkussen te gelijken! De ene dag moet ik links, de andere dag rechts van m'n navel spuiten, maar wél 5 centimeter van m'n navel. Zeker nu ik een stuk ben afgevallen (maar ik blijf op hetzelfde gewicht!), is het niet meer eenvoudig om nog een onbespoten "vetrolletje" te vinden.

Afgelopen weekend hebben we met vrienden in de polders gewandeld, veel gelezen en genoten van het lenteweertje op zondag. In het begin van de week zaten we allebei met een serieuze dip, maar een bezoekje aan C. heeft me er weer overheen geholpen.
Gisteren werd mijn moeder in het geriatrisch ziekenhuis opgenomen. Zij was 's morgens even flauwgevallen, en de arts oordeelde dat het beter was om haar enkele dagen voor "observatie" op te nemen. Gisteren was ze erg boos over de opname (volgens haar was er niets gebeurd), maar vandaag was ze een stuk rustiger. Normaal gezien zou ze zaterdag, of dinsdag (na het paasweekend) naar huis mogen. Helaas stel ik me steeds meer de vraag of mijn ouders het nog wel alleen kunnen redden. Ze zijn allebei een stuk in de tachtig, mijn moeder aan de zetel gekluisterd sinds ze vorig jaar een zware heupbreuk opliep. Voor mijn vader was het echter geen optie om haar in een rusthuis op te nemen, en voor beiden een opname in een "serviceflat" was helemaal onbespreekbaar. Het is natuurlijk geweldig dat hij zelfstandig wil blijven, maar ik krijg helemaal de zenuwen wanneer hij met de auto op pad is, of met z'n scootmobiel boodschappen doet. We wonen immers in een buurt waar de criminaliteit tegen ouderen van dag tot dag toeneemt. We hebben al zo vaak voorgesteld om voor hem de boodschappen te doen, maar tot nu toe weigert hij dit zonder meer.

De afgelopen week heb ik weer behoorlijk wat gelezen. Een inspirerend boek was beslist "Antikanker - een nieuwe levensstijl" van Dr. David Servan-Schreiber. M'n Griekse vriendin E. (die zelf borstkanker heeft gehad) raadde met het boek aan. De auteur heeft zélf twee maal een hersentumor gehad. In het boek beschrijft hij niet alleen mogelijke oorzaken van kanker (o.a. het grootschalig gebruik van pesticiden in de landbouw), maar geeft ook een reeks voedingstips om een recidive te voorkomen. Vanmorgen ontleende ik in de bibliotheek "Eten tegen kanker - de rol van voeding bij het ontstaan van kanker" van Dr. Béliveau en Dr. Gingras. Volgens hen ontstaan 30% van de kankers door verkeerde voeding. Mijn eerste reactie was eerder geïrriteerd. Heel wat van de (voeding-)stips die zij meegeven, heb ik namelijk jarenlang toegepast. Weinig vlees, zo veel mogelijk bio, veel beweging, enz. Ik ga het kind/boek zeker niet met het badwater weggooien ... het zal beslist een aantal tips en inzichten bevatten die de moeite zijn. Ik hou jullie op de hoogte!
Een mooi paasweekend!
@nne

Beschermengelen en gelukspoppetjes

(foto van het internet)

Het blijft me ontroeren hoeveel kaartjes en lieve attenties er blijven toekomen! Het lijkt wel of ik omringd ben door een hele reeks beschermengelen! Op de meeste kaartjes staat een vermelding van de blog, of een contactadres, maar ik krijg ook heel wat lieve woorden van mensen die enkel hun voornaam vermelden. Helaas kan ik jullie enkel via deze post bedanken! Heel lief was ook het gelukspoppetje dat Yolanda me stuurde om te laten weten dat ze aan me denkt.

Deze "bonequinhas da sorte" worden gemaakt in Brazilië. Als je er één op je hart draagt, geeft het gezondheid. Met een bonequinha in je portemonnee, geef je minder geld uit, en in de auto biedt het bescherming. Yolanda, je gelukspoppetje heeft alvast mijn hart veroverd!

Gisteren was het tijd voor m'n 3e chemo. Normaal gezien zou er opgestart worden met Avastine, maar dr. V. besliste om na de longembolie nog even te wachten. Net als de vorige keer is de chemobeurt goed verlopen. Bloed kon alweer niet via het poortkatheder geprikt worden, maar een verpleegster met gouden handjes doet wonderen wanneer je "lastige" aders hebt. Gelukkig had ik ook gisteren geen klachten, en ook vandaag voel ik me goed, fit én positief. Sinds een aantal dagen heb ik écht het gevoel dat ze me er niet onder zullen krijgen. Tegelijk ben ik ook realistisch. Wanneer de chemo niet aanslaat, zijn m'n levensverwachtingen waarschijnlijk niet al te hoog. Maar, er bestaat nog altijd een wijze uitspraak "wat je gehad hebt, heb je gehad", en dat kunnen ze niet meer van me afnemen. Een vrijwel zorgeloze jeugd, een goede partner, een leuk en gevarieerd beroepsleven, maar vooral de kracht om van het leven te genieten, ook al ging het even minder. En zo wil ik ook verder gaan ... weliswaar leven van dag tot dag, en ook op moeilijke dagen blij zijn met kleine dingen!

Liefs,

@nne

Slecht weekend

Dit weekend heb ik enorm veel pijn gehad aan m'n sleutelbeen en in m'n linkerflank, én dit met de nodige ademnood. Aangezien het de kant is van de poortkatheder én de klaplong die ik bij het plaatsen ervan opliep, maak ik me ongerust. Dr. V, de oncologe, stelt voor om naar het ziekenhuis te komen voor een longonderzoek. Op die manier zijn ze zeker dat er geen nieuwe problemen zijn met de pneumothorax. Ik ben doodsbang voor een nieuwe thoraxdrain ... zo pijnlijk, zeker wanneer die (zoals de laatste keer) wordt uitgevoerd door een arts die het nooit eerder gedaan heeft!

Om m'n zinnen wat te verzetten (E. is nog niet thuis) snuffel ik intussen rond op jullie blogs. Ria, je gebed voor mij is enorm ontroerend! Dikke zoen, meisje!

Liefs, @nne