Krachten doseren

Tien chemo's zijn absoluut niet in m'n koude kleren gaan zitten. De laatste week was ik een stuk vermoeider dan anders ... een goede uitvlucht om te genieten van een siësta. Toch heb ik gisteren en eergisteren respectievelijk 1 uur en bijna 2 uur gewandeld in de polders. De natuur is zo mooi: de klaprozen groeien uitbundig tussen de kamille, de tuinen liggen er schitterend bij en de koetjes, kalfjes en schaapjes koesterden zich in het lentezonnetje. Vandaag is het weer hier helaas ronduit slecht. Het heeft al flink gedonderd, en de regen viel (alweer) met bakken uit de hemel. Vanavond zou ik normaal gezien deelnemen aan een workshop tai chi (gegeven door dezelfde leraar als de tai chilessen van Rekanto), maar ik twijfel nog even. Het is immers een halfuurtje lopen, gevolgd door anderhalf uur tai chi. Ik heb nog een uurtje om te beslissen ... we zien wel. Afgezien van de toenemende vermoeidheid, beginnen andere bijverschijnselen de kop op te steken.  M'n haar begint flink uit te dunnen, de rare vlekken op handen en tenen nemen toe, en m'n trekken zijn (ondanks m'n positivisme) verhard. Kanker is dan ook een ziekte die je écht van binnenuit raakt. Het is iets wat soms jarenlang in je heeft zitten woekeren, waar - ik althans - niet meer van af kom. Maar zelfs wanneer  ze je genezen verklaren, blijft de kans op herval blijkbaar redelijk groot. Zodra je weet dat je kanker hebt, kom je terecht in een emotionele achtbaan. Je wordt heen en weer geslingerd tussen gevoelens van boosheid, verzet, aanvaarding, berusting.
In de bibliotheek ontleende ik het boek "Morgen is nu - zoeken naar levenskwaliteit bij kanker" (A.W. Bruna Uitgevers). Hierin vertellen mensen die kanker hebben, of gehad hebben over de schok van het bericht, de behandelingen en de onzekerheid daarna. Ook partners en nabestaanden komen aan het woord. Sommige van de geïnterviewden zijn "genezen", anderen leven al een tijd met de "vijand binnen de muren", weer anderen tellen de dagen af. Het zijn verhalen van hoop en wanhoop, van afscheid nemen en loslaten, afgewisseld met informatie over psychologische hulp, seksualiteit bij kanker, genetische onderzoek, de laatste fase. Een aanrader voor wie zelf of in zijn/haar omgeving met de ziekte geconfronteerd wordt.
Liefs,
@nne

Alweer de zesde chemo

Gisteren kreeg ik de zesde chemobeurt. Mijn "vaste" oncologe is met vakantie, vandaar dat ik op consult mocht bij haar collega. De bloedanalyses waren alweer beter, de tumorwaarden zijn behoorlijk gedaald.  Deze nacht had ik voor het eerst echte bijverschijnselen van de chemo: een misselijk gevoel, "opvliegers" gevolgd door een ijskoud gevoel in m'n handen. Gelukkig was dit vanmorgen voorbij, waardoor m'n dag vrij comfortabel verliep.

De afgelopen dagen heb ik me verder verdiept in "Eten tegen kanker - de rol van voeding bij het ontstaan van kanker" van Dr. Richard Beliveau en Dr. Denis Gingras. Het boek bevat allerlei nuttige tips om je voedingspatroon zodanig aan te passen, zodat je kanker of de recidive ervan kan vermijden. M'n eerste reactie op het boek was (zoals gemeld in m'n vorige post) vrij kritisch, aangezien wij al jaren "bewust" aten: weinig vlees, veel vezels, verse groenten én bij voorkeur bio. Toch is het de moeite om een aantal aanbevelingen van de auteurs op te volgen. Zij pleiten er onder meer voor om volgend voedsel regelmatig, of zelfs dagelijks te nuttigen:
. koolsoorten zoals sluitkool, broccoli, bloemkool, spruitjes en allerlei soorten bladkool. De groenten moeten   kort gekookt worden, en goed gekauwd om te volle te profiteren van hun kankerwerend vermogen;
. leden van de "allium-familie" zoals knoflook, ui, prei, sjalot en bieslook;
. sojascheuten, tofu, sojamelk, ...
. dagelijks een koffielepel kurkuma in de soep, een vinaigrette of in pastagerechten;
. groene thee;
. kleinfruit zoals aardbeien, cranberry's, blauwe en andere bessen;
. omega 3 te vinden in sardines, makreel, zalm, lijnzaad, soja en noten;
. tomaten, tomatenpasta etc;
. citrusvruchten;
. rode wijn (1 glas per dag)
. pure chocolade.
Wat je daarentegen absoluut moet minderen, is de consumptie van wit meel, geraffineerde suikers,en rood vlees.

Gisteren kreeg ik van één van de verpleegsters het boekje "Lekker en Gezond - 70 recepten" mee. Het is een uitgave van de (Belgische) stichting tegen kanker. Ik ga beslist een aantal recepten uitproberen!

Lieve groet,
@nne

Even ...

... een update. De afgelopen anderhalve week was ... nou ja, heel gevarieerd. Natuurlijk de chemo, die zonder al te veel problemen verliep. Misselijk ben ik niet, ik heb eerder het gevoel dat ik een schranspartij achter de rug heb (ook al is dat helemaal niet het geval). Wel vervelend zijn de bloedneuzen. Zowel de Avastine als de Fraxodi die ik dagelijks moet inspuiten, werken immers bloedverdunnend. Ik zal trouwens blij zijn wanneer ik met het laatste geneesmiddel kan stoppen. Mijn buik begint immers meer en meer op een speldenkussen te gelijken! De ene dag moet ik links, de andere dag rechts van m'n navel spuiten, maar wél 5 centimeter van m'n navel. Zeker nu ik een stuk ben afgevallen (maar ik blijf op hetzelfde gewicht!), is het niet meer eenvoudig om nog een onbespoten "vetrolletje" te vinden.

Afgelopen weekend hebben we met vrienden in de polders gewandeld, veel gelezen en genoten van het lenteweertje op zondag. In het begin van de week zaten we allebei met een serieuze dip, maar een bezoekje aan C. heeft me er weer overheen geholpen.
Gisteren werd mijn moeder in het geriatrisch ziekenhuis opgenomen. Zij was 's morgens even flauwgevallen, en de arts oordeelde dat het beter was om haar enkele dagen voor "observatie" op te nemen. Gisteren was ze erg boos over de opname (volgens haar was er niets gebeurd), maar vandaag was ze een stuk rustiger. Normaal gezien zou ze zaterdag, of dinsdag (na het paasweekend) naar huis mogen. Helaas stel ik me steeds meer de vraag of mijn ouders het nog wel alleen kunnen redden. Ze zijn allebei een stuk in de tachtig, mijn moeder aan de zetel gekluisterd sinds ze vorig jaar een zware heupbreuk opliep. Voor mijn vader was het echter geen optie om haar in een rusthuis op te nemen, en voor beiden een opname in een "serviceflat" was helemaal onbespreekbaar. Het is natuurlijk geweldig dat hij zelfstandig wil blijven, maar ik krijg helemaal de zenuwen wanneer hij met de auto op pad is, of met z'n scootmobiel boodschappen doet. We wonen immers in een buurt waar de criminaliteit tegen ouderen van dag tot dag toeneemt. We hebben al zo vaak voorgesteld om voor hem de boodschappen te doen, maar tot nu toe weigert hij dit zonder meer.

De afgelopen week heb ik weer behoorlijk wat gelezen. Een inspirerend boek was beslist "Antikanker - een nieuwe levensstijl" van Dr. David Servan-Schreiber. M'n Griekse vriendin E. (die zelf borstkanker heeft gehad) raadde met het boek aan. De auteur heeft zélf twee maal een hersentumor gehad. In het boek beschrijft hij niet alleen mogelijke oorzaken van kanker (o.a. het grootschalig gebruik van pesticiden in de landbouw), maar geeft ook een reeks voedingstips om een recidive te voorkomen. Vanmorgen ontleende ik in de bibliotheek "Eten tegen kanker - de rol van voeding bij het ontstaan van kanker" van Dr. Béliveau en Dr. Gingras. Volgens hen ontstaan 30% van de kankers door verkeerde voeding. Mijn eerste reactie was eerder geïrriteerd. Heel wat van de (voeding-)stips die zij meegeven, heb ik namelijk jarenlang toegepast. Weinig vlees, zo veel mogelijk bio, veel beweging, enz. Ik ga het kind/boek zeker niet met het badwater weggooien ... het zal beslist een aantal tips en inzichten bevatten die de moeite zijn. Ik hou jullie op de hoogte!
Een mooi paasweekend!
@nne