Boos en droevig tegelijk

Ben je boos

Pluk een roos

Zet die op je hoed

En je voelt je zo weer goed

Het kinderversje schoot me vandaag te binnen, toen ik deze roos uitkoos voor m'n post. Boos ben ik nog altijd, droevig ook. Het is gewoon ergerlijk hoe oudere mensen steeds vaker opgelicht worden door handige individuen of bendes. Laatst klonk er zelfs een waarschuwing op de radio dat "nepagenten" geregeld bejaarden in de luren leggen. De reden: goedgelovigheid of verminderde inschatting van gevaar. Ook bij mijn - overigens  zeer intelligente - vader merk ik het meer en meer. Alhoewel ze in een buurt wonen waar de criminaliteit behoorlijk toeneemt, blijft hij geloven in de goedheid en onschuld van z'n medemens. Vorige week werd hij op straat aangesproken door een aannemer die aan het werk was op het dak van een bedrijf om de hoek. Ze hadden gezien dat de schoorsteen dringend moest gerepareerd worden, en zou dit klusje klaren voor 1200 euro. Hij wist m'n vader te overtuigen door een melig verhaaltje dat zij economische vluchtelingen uit Ierland zijn, en dat hij dringend geld nodig had voor z'n vrouw en kind. De volgende dag ging hij al aan het werk, maar toen er moest betaald worden bleek het klusje niet minder dan 3500 euro te kosten. Helaas heeft mijn vader dit bedrag prompt betaald, maar eiste wel een factuur. Na de betaling wist de aannemer echter de melden dat zij enkel in het zwart werken, en dus geen factuur kunnen geven. Bovendien eiste hij nog een hoop extra geld, voor andere klussen die hij zou uitgevoerd hebben. Bovendien beweerde hij dat hij nog 3 medewerkers moet betalen, alhoewel hij steeds alleen heeft gewerkt. De laatste dagen worden mijn ouders voortdurend lastig gevallen door deze man, om nog extra geld neer te dokken. Helaas hebben mijn ouders het hele verhaal pas vandaag "opgebiecht". Mijn moeder is erg boos op mijn vader, en tegelijk ook erg bang wat er verder zal gebeuren. Zij zijn beiden een stuk in de tachtig, en vrezen dat deze man "manu militari" geld zal opeisen. Ik heb meteen contact opgenomen met de politie. Die raden ons aan om klacht neer te leggen, aangezien dit "bedrijf" waarschijnlijk niet aan z'n proefstuk toe is. Morgenmiddag (nadat m'n chemopompje is afgekoppeld) gaan we langs bij het kantoor. Het geld zijn m'n ouders in ieder geval kwijt, maar volgens de politie is absoluut noodzakelijk om een dossier te openen. 

Intussen ben ik alweer aan de elfde chemo toe. Gisteren een beetje misselijk gevoel, maar vandaag heb ik totaal geen klachten. Absoluut genoten dus van de tai chi les, en lekkere sushi achteraf. Binnen twee weken volgt nog een chemobeurt, en dan de evaluatie per scan. Hopelijk zijn de resultaten goed, zodat de chemo kan vervangen door tumorremmers in pilvorm. Voorlopig leef ik van dag tot dag, elke nieuwe dag is een gewonnen dag ... en genieten doe ik dubbel! Van een lekkere maaltijd (gelukkig heb ik geen smaakverlies), van de zon, van de regen, wandelingen in de natuur of gewoon rustig werken of lezen in de tuin. Kwakkelweer of niet, ik maak er gewoon het beste van.

Liefs,

@nne

Ups and downs

De laatste week heb ik - voor het eerst - last gehad van downs. Raar maar waar, het mooie weer (dat we af en toe hadden) zat er voor een stuk tussen. Eigenlijk voelde ik me triest en opstandig tegelijk, bij het idee dat dit één van m'n laatste lentes zou kunnen zijn. Gelukkig kregen de ups al gauw de overhand. Ik heb enorm genoten van het concert van Katerina Tsirisou, van de wandelingen door Antwerpen en in de Zeeuws-Vlaamse polders. Jullie lieve reacties maken me ook ontzettend blij, net als de lieve mailtjes die ik van de ex-collega's uit Kreta krijg.
Vandaag heb alweer chemo gehad. Ook dit keer was het bloedbeeld beter, en m'n lever is enkel nog in het midden opgezwollen. Nog enkele chemo's en er volgt een nieuwe evaluatie met een Pet-scan. Hopelijk ben ik dan een tijdje chemovrij, want ik zou dolgraag naar Kreta gaan. Vrienden opzoeken, genieten van de zonsopgang en -ondergang en alles wat daar tussen ligt. En ... de Ida beklimmen, om de grote goden te danken dat ik positief op de chemo reageer. Voorlopig leef ik echter van dag tot dag, gedraag me als niet-ziek, en ben dankbaar voor de steun die ik van de mensen om me heen én van jullie krijg.
Liefs,
@nne

Even ...

... een update. De afgelopen anderhalve week was ... nou ja, heel gevarieerd. Natuurlijk de chemo, die zonder al te veel problemen verliep. Misselijk ben ik niet, ik heb eerder het gevoel dat ik een schranspartij achter de rug heb (ook al is dat helemaal niet het geval). Wel vervelend zijn de bloedneuzen. Zowel de Avastine als de Fraxodi die ik dagelijks moet inspuiten, werken immers bloedverdunnend. Ik zal trouwens blij zijn wanneer ik met het laatste geneesmiddel kan stoppen. Mijn buik begint immers meer en meer op een speldenkussen te gelijken! De ene dag moet ik links, de andere dag rechts van m'n navel spuiten, maar wél 5 centimeter van m'n navel. Zeker nu ik een stuk ben afgevallen (maar ik blijf op hetzelfde gewicht!), is het niet meer eenvoudig om nog een onbespoten "vetrolletje" te vinden.

Afgelopen weekend hebben we met vrienden in de polders gewandeld, veel gelezen en genoten van het lenteweertje op zondag. In het begin van de week zaten we allebei met een serieuze dip, maar een bezoekje aan C. heeft me er weer overheen geholpen.
Gisteren werd mijn moeder in het geriatrisch ziekenhuis opgenomen. Zij was 's morgens even flauwgevallen, en de arts oordeelde dat het beter was om haar enkele dagen voor "observatie" op te nemen. Gisteren was ze erg boos over de opname (volgens haar was er niets gebeurd), maar vandaag was ze een stuk rustiger. Normaal gezien zou ze zaterdag, of dinsdag (na het paasweekend) naar huis mogen. Helaas stel ik me steeds meer de vraag of mijn ouders het nog wel alleen kunnen redden. Ze zijn allebei een stuk in de tachtig, mijn moeder aan de zetel gekluisterd sinds ze vorig jaar een zware heupbreuk opliep. Voor mijn vader was het echter geen optie om haar in een rusthuis op te nemen, en voor beiden een opname in een "serviceflat" was helemaal onbespreekbaar. Het is natuurlijk geweldig dat hij zelfstandig wil blijven, maar ik krijg helemaal de zenuwen wanneer hij met de auto op pad is, of met z'n scootmobiel boodschappen doet. We wonen immers in een buurt waar de criminaliteit tegen ouderen van dag tot dag toeneemt. We hebben al zo vaak voorgesteld om voor hem de boodschappen te doen, maar tot nu toe weigert hij dit zonder meer.

De afgelopen week heb ik weer behoorlijk wat gelezen. Een inspirerend boek was beslist "Antikanker - een nieuwe levensstijl" van Dr. David Servan-Schreiber. M'n Griekse vriendin E. (die zelf borstkanker heeft gehad) raadde met het boek aan. De auteur heeft zélf twee maal een hersentumor gehad. In het boek beschrijft hij niet alleen mogelijke oorzaken van kanker (o.a. het grootschalig gebruik van pesticiden in de landbouw), maar geeft ook een reeks voedingstips om een recidive te voorkomen. Vanmorgen ontleende ik in de bibliotheek "Eten tegen kanker - de rol van voeding bij het ontstaan van kanker" van Dr. Béliveau en Dr. Gingras. Volgens hen ontstaan 30% van de kankers door verkeerde voeding. Mijn eerste reactie was eerder geïrriteerd. Heel wat van de (voeding-)stips die zij meegeven, heb ik namelijk jarenlang toegepast. Weinig vlees, zo veel mogelijk bio, veel beweging, enz. Ik ga het kind/boek zeker niet met het badwater weggooien ... het zal beslist een aantal tips en inzichten bevatten die de moeite zijn. Ik hou jullie op de hoogte!
Een mooi paasweekend!
@nne

Dingen plaatsen

Gisteren heb ik een ronduit slechte dag gehad ... nochtans, hij leek prima begonnen. Goed geslapen, ontbijtje, maar toen sloegen de buikkrampen toe. Zowat de hele dag flinke pijn gehad. Die is nu over, maar ik heb er rugpijn voor in de plaats gekregen. Heel actief zal ik vandaag ook niet zijn. Na het badderen leek alle energie uit m'n lijf verdwenen. Nét 2 weken geleden (het weekend na de chemo) voelde ik me ook erg belabberd. Misschien moet ik er wel rekening mee houden dat ik in het "tussenweekend" inderdaad op een erg laag pitje moet draaien.

Wie net als ik geconfronteerd wordt met een levensbedreigende ziekte, stelt zich onvermijdelijk de vraag "waarom ik", "waarom juist deze kanker". Vooral de laatste vraag houdt me erg bezig. Ik heb al talloze sites en brochures over dikke darmkanker doorgelezen, en ik ben absoluut een a-typische patiënt. Ik at weinig vlees (jarenlang was ik vegetariër), op het menu stond zelden vette voeding, we aten zoveel mogelijk bio én ik deed héél veel aan lichaamsbeweging. De enige plausibele verklaring die ik op een site vond, is het verband tussen darmkanker en luie darmen. Die werken inderdaad erg traag, maar geen arts die daar ooit ongerust over was. In het boekje "Als kanker in je leven komt - gids voor de patiënt en zijn naasten" (Stichting tegen kanker) lees ik dat een antwoord vinden op de vraag "waarom" een onmogelijke opdracht is. Kanker heeft nooit één aanwijsbare oorzaak, en heel vaak kan met de echte oorzaak niet eens vinden ... En dat is juist het geen dat het zo moeilijk maakt om de hele toestand te aanvaarden. Volgens de auteur is kanker geen straf, maar een ziekte. Volgens de auteur moet je niet zoeken naar de reden waarom je ziek bent, maar kijk je beter vooruit. Naar de manier waarop je de ziekte het best aanpakt, samen met je naasten en het medisch team, en de manier waarop je omgaat met hoop en wanhoop. Als je ziek bent, verlies je immers een hoop. Je gezondheid, je zelfstandigheid, bepaalde plannen of dromen, het komt allemaal op losse schroeven te staan. Ook de behandeling draagt vaak bij tot negatieve gedachten. De voortdurende moeheid en het gebrek aan concentratie wegen erg zwaar, ik merk dat m'n lichaam stilletjes aan verandert (m'n spiermassa kalft af, m'n huis voelt schilferig aan), en de medicatie (Avastine) die ik vanaf volgende week krijg toegediend, is natuurlijk een grote onbekende. Natuurlijk  dragen ook de prognoses bij tot onzekerheid. Kom ik hierdoor, hoelang heb ik nog te leven, kan ik in alle serenititeit afscheid nemen van wat me lief is ... of heeft het leven toch nog een flink aantal comfortabele jaren voor me in petto?
Liefs,
@nne

Danielle

Vandaag is het dag op dag 19 jaar geleden dat m'n vriendin Danielle werd vermoord. Een vriendin voor het leven, die veel te vroeg van ons werd weggerukt. Door allerlei geknoei in het onderzoek werd  er nooit een dader gevonden. Ook het motief riep talloze vragen op. Ze werd niet verkracht of beroofd, wel leek het of de dader haar had opgewacht. Vermits zij in een rustige, residentiële buurt woonde, leek het scenario van een toevallige dader niet echt realistisch ... of het moest een "cruiser" zijn. De jaren na de moord waren bijzonder moeilijk. De onzekerheid, het knagende gevoel dat de dader misschien een bekende was, de talloze onbeantwoorde vragen.

Toen 2 jaar geleden een leraar uit Loksbergen werd opgepakt voor de moord op een jonge studente, en later zijn buurmeisje en haar vriend, nam ik contact op met de gerechtelijke politie. R.J. bleek immers een echte "cruiser", die met z'n bestelwagen rondreed, op zoek naar slachtoffers.In de loop van 2010 werd het onderzoek naar de dood van Danielle heropend. Mét in de zijlijn de moord op Peter De Greef, een medestudent die in 1980 in al even bizarre omstandigheden vermoord werd.Ik maakte kennis met een uiterst gedreven politieteam, een Vlaamse zender maakte een uitzending over moord, maar ondanks de tips is er nog steeds geen dader gevonden. Helaas werd er ook nauwelijks meegewerkt door de zogezegde vrienden. Velen weigerden om deel te nemen aan de uitzending (een soort "Opsporing Verzocht"), of weigerden gewoon het achterste van hun tong te laten zien. Tijdens mijn gesprekken met de politie heb ik me enorm gestoord aan het feit dat - misschien cruciale - feiten wél onder vrienden werden verteld, maar niet in de politiedossiers opduiken. Dat wie wél meewerkte nu door diezelfde vrienden verkettert wordt, stoort me minder. Ik stel me alleen vragen bij de echtheid van hun vriendschap die ze voor Danielle koesterden.

Jan Lampo schreef inmiddels "De Campusmoorden - Mijn verhaal over de moord op twee VUB-vrienden" (uitgeverij Lannoo). Hij schetst een mooi beeld van Daniëlle en Peter, haalt anecdotes aan die ik vergeten was, maar gaat helaas niet in op de "zwarte gaten" in sommige verklaringen.
We zijn inmiddels alweer een jaar later, de moord wordt wellicht nooit opgelost. Wel had ik sinds de heropening van het onderzoek een zekere rust gevonden. Vlak voor ik ziek werd, ben ik er zelfs in geslaagd door de straat, voorbij het huis te lopen waar Danielle vermoord werd. Iets wat ik de voorbije 19 jaar nooit had kunnen/durven doen.

Liefs,
@nne