Dieu n'est pas ici

Eind januari schreef ik al een stukje over Doel (klik hier). Vroeger een idyllisch dorp aan de Schelde, nu herschapen in een spookdorp onder de rook van de kerncentrale. Toch heeft het dorp nog 29 bewoners. Die waren het nachtelijk vandalisme zo zat, dat je sinds kort tussen 22u en 6u 's morgens, via een slagboom moet om het centrum te bereiken. Gisteren brachten we een kort bezoek aan Doel. Met een brok in de keel, aangezien ik er als kind prachtige dagen heb doorgebracht. Triest om de leegstand, blij om er de keramiste Denise te leren kennen, en gefascineerd door de graffitikunst waar Doel inmiddels beroemd/berucht om is. En de molen, die staat er nog als stil verzet tegen de kerncentrale.

temidden van de leegstand, de sporen van de laatste 29 bewoners

oude boerderijen, verscholen in een sprookjesachtige tuin

de klaprozen van ceramiste Denise

oude en nieuwe energievormen

pannekoeken kan je nog steeds eten in de molen, Doel 1 en 2 sluiten definitief in 2015.

Liefs,
@nne

Slow weekend

Stilaan begin ik te wennen aan m'n chemopatroon ... van maandag (start van de chemo) tot en met donderdag blaak ik van energie, steevast gevolgd door een weekenddip. Donderdag heb ik één van de boekenkasten gereorganiseerd ... maar vrijdag was de fut er echt uit. Op wat strijkwerk, bolletjes planten, en lezen, heb ik dit weekend weinig activiteit aan de dag gelegd. Of toch, gisteren heb ik ongeveer een half uurtje gewandeld, én op de terugweg genoten van een ritje in de rolstoel!

Het herschikken van m'n boekenkasten is trouwens iets wat ik meer zou moeten doen. De meeste romans zitten al jaren in een gesloten kast, drie rijen achter elkaar. Zo wist ik perfect welke boeken op de eerste rij stonden, maar zeker de achterste rij was de laatste jaren verzonken tot een schemerzone. E. stelde voor om een deel boeken in te ruilen in de kringloopwinkel, maar daar komt voorlopig weinig van in huis. M'n eigen boekenkast opende zich namelijk als een grot van Ali Baba, een super kringloopwinkel met boeken waaraan vaak een hoop herinneringen aan vasthangen! Aan sneltreintempo las ik dit weekend een biografie over "l'Amazone" Nathalie Clifford-Barney, "Het elfde gebod" van Peter Jaspers en "Hotel du Lac" van Anita Brookner. Tientallen boeken liggen inmiddels te wachten om herlezen te worden!

Morgen kan ik helaas nog niet deelnemen aan de tai-chicursus. Ik moet namelijk een aantal formulieren invullen, en de behandelende arts moet het fiat geven of deze activiteit voor mij wel geschikt is. Pas volgende maandag kan ik de formulieren laten invullen, de lidkaart wordt dan binnen de twee weken toegestuurd. Tai-chi staat de eerste weken nog niet op het programma, maar ik vind vast en zeker een alternatief dat ik thuis in alle rust kan beoefenen!

Liefs,
@nne

Carpe diem

De dag geplukt ... dàt heb ik gisteren met volle teugen gedaan. Voor de eerste keer in twee maanden (!) voelde ik me fit genoeg voor een wandeling! Omdat ik al de hele week zin had om het fortje van Lillo te bezoeken, ging de rit dan ook daarheen. Aan dit minidorpje bewaar ik namelijk erg leuke herinneringen. Als kind ging ik er vaak heen met m'n ouders, en ook m'n grootvader hield enorm van autoritten door het polderlandschap. Wat nu nog van Lillo bewaard is, maakte ooit deel uit van een fort dat in 1579 op aanraden van Prins Willem van Oranje werd gebouwd voor de verdediging van Antwerpen tegen de Spanjaarden. In 1648 kwam het fort door de "Vrede van Munster" in handen van de Republiek der Verenigde Nederlanden. Meer dan een eeuw later, namelijk in 1786 kwam Lillo voor enkele jaren in handen van de Oostenrijkse Nederlanden. Enkele jaren later (in 1794) kwam Lillo uiteindelijk onder Frans gezag. De Fransen zorgden niet alleen voor een grondige verbouwing van het fort, maar bouwden ook de kazernes, die in 2005 werden omgebouwd tot appartementen. Sinds 1981 is Lillo een beschermd monument. De rit vanuit Antwerpen, leidt jammer genoeg niet meer door de polders, maar door de industrie van de Antwerpse haven. Op amper twintig kilometer kan je eigenlijk de hele expansie van de haven aflezen. Via de kaaien gaat het via de oude dokken (onder meer het Bonapartedok), via het vroegere Noordkasteel, over de Boudewijnbrug richting Nederland. Verschillende dokken werden gegraven toen ik nog kind was, ik herinner me de bouw van de eerste fabrieken, en nu is Lillo volledig omringd door industrie. En toch, wanneer je het dorpje zelf bezoekt, waan je je soms "au milieu de nulle part". De oude huisjes zijn mooi gerestaureerd, er zijn enkele goede bistro's, én een heus folkloremuseum. Ik weet niet hoe vaak ik er als kind was, want een bezoekje aan Lillo moest en zou afgerond worden met een bezoek aan het huis van de "meneerekes en de madammekes" (arme ouders!). Vanaf paaszondag is er ook een veerbootverbinding met het dorpje Doel aan de overzijde van de Schelde. De industrie én het uitzicht op de kerncentrale moet je er helaas bijnemen. Tijdens m'n wandeling door Lillo heb ik mezelf écht overtroffen. Een half uur wandelen zonder écht moe te zijn ... een bewijs dat een goede fysieke conditie (voor de ingreep) loont. Zekerheidshalve hadden we wél de rolstoel van m'n vader meegenomen, zodat ik - indien nodig - naar de auto kon gereden worden. Deze wandeling was een  mentale én fysieke opkikker die ik na twee maanden liggen en bankhangen écht nodig had!

Lillo dorp

het antiekwinkeltje was helaas gesloten

enkele deur- en raamdecoraties aan de gerestaureerde kazerne

het getijhaventje

maar helaas zijn de industrie en de kerncentrale van Doel niet weg te denken

Vanmorgen is de verpleger van de thuiszorg gekomen voor m'n prik. Omdat ik hem gisteren verteld had dat ik "op termijn" zelf wil prikken, stelde hij me voor om het meteen te proberen. Even in de handjes gewreven én een volledig pijnloze prik!

Vandaag krijgen we normaal bezoek van vrienden uit Limburg. Ik voel me nu fit, en hoop dat ook straks te zijn voor een wandeling langs de oude dokken.

Liefs,
@nne

Eigenlijk heb ik geluk ... dat ...

ik na mijn ingreep geen stoma hoefde, 

ik geen borst moet missen zoals vele vrouwen die strijden tegen borstkanker,

ik een warme, liefdevolle man heb die altijd voor me klaarstaat,

ik zoveel warmte kreeg van blogvriendinnen, de vele kaartjes, geschenkjes,

ik een goede hospitalisatieverzekering heb,

ik in een land woon dat nog functioneert ...

M'n gedachten gaan uit naar de Griekse kankerpatiënten voor wie de behandeling in de openbare ziekenhuizen stilvalt. De ziekenhuizen hebben al maanden hun medicijnen niet meer betaald, de farmaceutische sector draait de kraan dicht.
"Gewone" geneesmiddelen worden onder meer geleverd door "Artsen zonder Grenzen", maar chemotherapie valt hier niet onder.
Ik denk met weemoed aan "Ellada", dat ik bijna 30 jaar geleden leerde kennen ... een heerlijk land, lieve mensen die nog volop genoten van het vrijheidsgevoel na de militaire junta. De mensen waren niet rijk, maar hadden ruim genoeg om comfortabel te leven. Die tijden zijn voorbij ... het land glijdt in ijltempo af naar de status van een vierdewereldland. Vijftienduizend daklozen in Athene, kinderen die flauw vallen van de honger, een snelstijgend zelfmoordcijfer. Hoe veel kan er nog bespaard worden zonder dat de armen lompenproletariaat worden, het middenklasse helemaal verdwenen is, en wie kan emigreren z'n land definitief de rug toekeert. En de rijken? Die hebben alles al lang op het droge. Nooit werd er zoveel geld naar het buitenland versluisd als nu! In plaats van deze kapitaalsvlucht, de fraude, het politiekecliëntelisme aan te pakken, wordt er bespaard, waar er niet meer te besparen, valt. Er gaat geen dag voorbij of ik denk aan de vele mensen die ons pad kruisten tijdens heerlijke vakanties, de jaren dat we zélf in Griekenland werkten, de kleine wijn- en olijfboeren waar we de heerlijkste producten kochten. Elke keer dat ik het nieuws over Griekenland hoor/lees, krimpt mijn hart ineen. Want ... wie ooit de kans heeft gehad om langer in dit prachtige land te wonen, raakt het "Griekenlandgevoel" niet meer kwijt!

Liefs, @nne

P.S. zodra ik me wat fitter voel, het licht wat beter is,  komen jullie geschenkjes beslist aan bod in een post van "Ambrozijn en oude kant"!

Danielle

Vandaag is het dag op dag 19 jaar geleden dat m'n vriendin Danielle werd vermoord. Een vriendin voor het leven, die veel te vroeg van ons werd weggerukt. Door allerlei geknoei in het onderzoek werd  er nooit een dader gevonden. Ook het motief riep talloze vragen op. Ze werd niet verkracht of beroofd, wel leek het of de dader haar had opgewacht. Vermits zij in een rustige, residentiële buurt woonde, leek het scenario van een toevallige dader niet echt realistisch ... of het moest een "cruiser" zijn. De jaren na de moord waren bijzonder moeilijk. De onzekerheid, het knagende gevoel dat de dader misschien een bekende was, de talloze onbeantwoorde vragen.

Toen 2 jaar geleden een leraar uit Loksbergen werd opgepakt voor de moord op een jonge studente, en later zijn buurmeisje en haar vriend, nam ik contact op met de gerechtelijke politie. R.J. bleek immers een echte "cruiser", die met z'n bestelwagen rondreed, op zoek naar slachtoffers.In de loop van 2010 werd het onderzoek naar de dood van Danielle heropend. Mét in de zijlijn de moord op Peter De Greef, een medestudent die in 1980 in al even bizarre omstandigheden vermoord werd.Ik maakte kennis met een uiterst gedreven politieteam, een Vlaamse zender maakte een uitzending over moord, maar ondanks de tips is er nog steeds geen dader gevonden. Helaas werd er ook nauwelijks meegewerkt door de zogezegde vrienden. Velen weigerden om deel te nemen aan de uitzending (een soort "Opsporing Verzocht"), of weigerden gewoon het achterste van hun tong te laten zien. Tijdens mijn gesprekken met de politie heb ik me enorm gestoord aan het feit dat - misschien cruciale - feiten wél onder vrienden werden verteld, maar niet in de politiedossiers opduiken. Dat wie wél meewerkte nu door diezelfde vrienden verkettert wordt, stoort me minder. Ik stel me alleen vragen bij de echtheid van hun vriendschap die ze voor Danielle koesterden.

Jan Lampo schreef inmiddels "De Campusmoorden - Mijn verhaal over de moord op twee VUB-vrienden" (uitgeverij Lannoo). Hij schetst een mooi beeld van Daniëlle en Peter, haalt anecdotes aan die ik vergeten was, maar gaat helaas niet in op de "zwarte gaten" in sommige verklaringen.
We zijn inmiddels alweer een jaar later, de moord wordt wellicht nooit opgelost. Wel had ik sinds de heropening van het onderzoek een zekere rust gevonden. Vlak voor ik ziek werd, ben ik er zelfs in geslaagd door de straat, voorbij het huis te lopen waar Danielle vermoord werd. Iets wat ik de voorbije 19 jaar nooit had kunnen/durven doen.

Liefs,
@nne

Doel

Deze nacht sliep ik voor het eerst terug in het "echtelijke bed". Sinds ik uit het ziekenhuis ben, had ik op de bank geslapen. Op die manier kon ik beter half rechtop slapen ... plat liggen gaat helaas nog steeds niet. Buiten het feit dat het zalig was om hand-in-hand tegen E. aan te liggen, heeft dit nachtje me geen goed gedaan. Onze harde, ergonomische matras is namelijk zalig wanneer je geen rug-, buik-, of andere klachten hebt ... deze nacht ontpopte ze zich als een volbloed stenen bruidsbed. Er moest zowat een kwartier douchen-met-massagestraal aan te pas komen voor ik min of meer in de plooi zat. Vannacht blijf ik terug op de bank slapen ... lekker zacht met met rug in de kussens!

Tot daar mijn dagelijkse beslomeringen. Eigenlijk wilde ik jullie meer vertellen over Doel. Niet "het" doel, maar het middeleeuwse dorpje vlakbij Antwerpen. Voor ik geboren werd, reden mijn ouders er vaak met de fiets heen. Mijn vader hield namelijk enorm van de polders, en Doel en omgeving zijn het thema van verschillende schilderijen die hij in die periode gemaakt heeft. Ook toen zij in 1958 hun eerste auto kochten, bleven zij het polderdorp geregeld bezoeken. Zélf hou ik erg mooie herinneringen aan over. Ik kon er rondrennen vlakbij de schorren, me vergapen aan het 17e eeuwse Hooghuis in Vlaamse renaissancestijl of de boerinnen in bloemenschort. In de namiddag werd het pas echt feest, wanneer we pannekoeken met bruine suiker (steevast met Cecemel) aten in de 17e eeuwse molen, één van de oudste windmolens die nog in  Vlaanderen te vinden zijn. Tegen de avond liepen de visserssloepen langzaam binnen, met hun typische geur van stookolie vermengd met een vleugje zilt. Aan dek, de manden met slibtongetjes of de vers gekookte garnaal voor een prikje.
Eind jaren '60 begon de neergang van het dorp. De dokken van de Antwerpse haven kwamen dichter en dichter, er werd gestart met de bouw van een kerncentrale. Al gauw werd de typische molen overschaduwd door de koeltorens van de centrale. Veel bewoners verlieten het dorp, en zeker sinds de bouw van het Deurganckdok, is het inwoneraantal teruggezakt tot een absoluut minimum. Het is nu weer een hele tijd geleden dat ik het dorp bezocht, maar Doel blijft altijd een stukje van mezelf. Ik versleet er menige kinderbroek, en de balustrade van het Havenhuis, diende voor mij als groeimeter. In mijn vaders fotoarchief zitten beslist nog een reeks foto's waarop ik eerst niet, maar dan hoger en hoger boven de balustrade uitsteek.
En de boerinnen met bloemenschort? Die zijn inmiddels al lang overleden, hun kroost heeft het dorp verlaten. Ik herinner me nog de verbaasde blikken van de dorpsbewoners tijdens de grote anti-nucleaire betoging (in 1979?). Zij vergaapten zich aan de eindeloze stoet milieu-activisten, groene fietsers, Agalevers-in-spe, idealisten-tout-court. Ze riepen dat we zotten waren, langharig werkschuw tuig, dat hun zonen de het werk in de centrale wou afnemen. Gewerkt wordt er nog steeds in Doel. Ondanks het feit dat de centrale een hoogbejaarde nucleaire plant is, werd besloten om ze langer open te houden. De dokken (operationeel of niet) hebben Doel inmiddels volledig ingesloten. De dorpskern blijkt er verlaten bij te liggen, op enkele kraakpanden en "herhuurde" huizen na. Doel ... een spookdorp, ergens in de verdwenen polders.