Tai chi in het begijnhuis

Eindelijk was het zover! Vandaag kon ik van start gaan met de cursus tai chi. De locatie is alvast bijzonder ... de cursus wordt immers gegeven in een pand van het Antwerpse begijnhof. Naast het feit dat het begijnhof een oase van rust is, heb ik er een aparte band mee. Als peuter nam m'n kindermeisje Mariette me er vaak heen, om te bidden in de kapel. Blijkbaar was ze wanhopig op zoek naar een goede man! Toen ze die eindelijk gevonden had, zegde ze haar baantje op en mocht/moest ik naar de kleuterschool. Het begijnhof bleef me echter fascineren. Ook nu nog ga ik er graag heen om even te bezinnen in de prachtige tuin.

De cursus wordt georganiseerd in het "Onderwegshuis",  een oord voor bezinning dat enkele jaren geleden werd opengesteld door Anne-Mie en Lydia. Zodra je binnenkomt, lijkt het of je tientallen jaren teruggaat in de tijd. De tegels van de inkomhal hebben motiefjes die doen denken aan de borden van "Boch Frères", de keuken is betegeld met oude witjes en ook de vloertegels deden m'n hart sneller slaan. Elk begijnhuisje beschikt bovendien over een kleine binnentuin die de privacy van de bewoonsters garandeert. De cursusruimte onder de nok is klein, maar ideaal voor het soort workshops dat er gegeven wordt. Helaas is ze voor de cursus taï chi te klein geworden: vanaf begin mei wordt er lesgegeven op een nieuwe locatie.

De les zelf was enorm ontspannend. Je begint met een goede opwarming, met de nodige aandacht voor ademhalingstechnieken. Ik voelde meteen dat ik beter en vrijer kon ademhalen. De lesgever houdt bovendien goed rekening met het feit dat de deelnemers (ex-)kankerpatiënten zijn. Ik was de enige die momenteel in behandeling is. De meeste vrouwen hebben hun behandeling reeds een tijd achter de rug, maar blijven de cursus volgen. De volgende les (volgende week) staat alvast in m'n agenda genoteerd ... ook al wordt het een cursus mét chemopomp!

Liefs,

@nne

Ik beweeg, dus ik ben

Voordat ik "officieel" ziek werd, deed ik enorm veel aan lichaamsbeweging. Ik werkte verschillende jaren als begeleidster van wandeltochten op Kreta, de Samariakloof liep ik minstens één keer per week. Wanneer we de winter doorbrachten in Antwerpen, deed ik vrijwel alle verplaatsingen te voet, en tijdens het weekend stond steevast een flinke wandeling met de hond op het programma. Begin oktober was ik gestart met een cursus Pilates, maar die heb ik nu voor een tijdje "on hold" gezet. Toen ik afgelopen week m'n eerste wandeling in twee maanden maakte, merkte ik meteen dat ik beloond werd voor m'n vroegere goede conditie. Het feit dat ik ruim een half uur kon wandelen, de wind door m'n haren ... gaven me een echte boost! Tijdens je ziekte is bewegen (hoe moeilijk het ook is) écht belangrijk. Te veel rust doet de vermoeidheid namelijk toenemen! Fysieke activiteit zou volgens wetenschappelijk onderzoek zelfs de overlevingskansen na de behandelingen verhogen. In het boekje "Als kanker in je leven komt - Gids voor de patiënt en zijn naasten" (Stichting tegen Kanker) wordt beschreven waarom. Fysieke activiteit heeft een gunstige invloed op onder meer de immuniteit, door het natuurlijke afweersysteem te versterken. Het aantal natuurlijke "dodende" cellen wordt vergroot, en omdat ze met meer zijn, kunnen ze de kankercellen gemakkelijker vernietigen vooraleer ze zich vastzetten. Ook ontstekingen zouden door fysieke activiteiten verminderd worden, omdat ze de aanmaak van schadelijke eiwitten vermindert. Bovendien wordt de hartweerstand verhoogd, verminderen vermoeidheid en stress. Erg belangrijk voor een beter moreel én een goede nachtrust.
Wil je met kanker aan fysieke activiteiten doen, moet je m.i. goed met je lijf overleggen. Alles hangt namelijk af van je hoe je je voelt, en wat je kunt. Ook al voel ik me slecht, ik doe dagelijks lichte lenigheidsoefeningen en neem de trap (ook al is het eenvouder om E. voor spulletjes naar boven of beneden te sturen). Verder tracht ik dagelijks een wandeling te maken. Voor langere afstanden neem ik de rolstoel van m'n vader mee ... ben ik te moe, dan kan ik me gewoon naar huis laten rijden. Meer dan ooit ondervind ik dat het essentieel is om m'n grenzen te kennen én te respecteren. Best vroeger stoppen, dan twee dagen plat liggen omdat ik me te erg vermoeid heb. Ik hoop dat ik de komende tijd m'n fysieke conditie stilaan kan (her-)opbouwen. Fietsen, dat zal echter nog even duren. Niet door mijn gezondheidstoestand, wel die van m'n fiets. Die heeft een flinke revisie nodig vooraleer hij rijklaar is!

In het eerder geciteerde boekje las ik over de activiteiten van Recanto. Dit is een bewegingsprogramma dat speciaal werd uitgewerkt voor mensen die kanker hebben of hebben gehad. Bedoeling is om je conditie te verbeteren en vermoeidheid te bestrijden. De monitoren zijn opgeleid door de Stichting tegen Kanker, en stemmen het programma af op ieders mogelijkheden. Bovendien zijn de activiteiten gratis. Activiteiten die je via Recanto kan volgen zijn yoga, tai chi, aquagym, omnisport en Nordic walking. Op wandelafstand van ons huis wordt elke dinsdag een cursus tai chi gegeven. Voor inschrijvingen kan ik me morgen aanmelden ... hopelijk is er nog een plaatsje vrij!

Voor meer informatie over Rekanto kan je terecht op de website (klik hier) en op het nummer 078/15 15 50.

Groetjes,
@nne